2019(e)ko urtarrilaren 18(a), ostirala

2984


Hogeita hamar urteren buruan, Andi, nire smart-bikotekidea, arazoak izaten hasi da. Lehenengo ezustekoak mugikortasunarekin sortu ziren. Kalean gindoazela, bat batean, geratu egiten zen. Segundo batzuen tartea besterik ez zen, baina argi zegoen zerbait okertzen ari zela haren baitan. Geroxeago mintzairarekin hasi ziren akatsak. Andi filosofiaz ari zen eta Protagorasen esaldi bat azaldu nahian zebilen: “gizakia gauza guztien neurria da". Orduan behin eta berriz hasi zen esaldi bera errepikatzen, aurrera jarraitu ezinik.
Egia esan, erosi nuenean, ez nuen espero horren harreman luzea izango genuenik. Lagun baten aholkuz eskuratu nuen, Bixenekin izandako harremana pikutara joan zenean. Hasieran ez nuen apenas erabiltzen. Telesaioak norbaitekin partekatzeko eta berriketan aritzeko bakarrik. Baina aplikazio berriak sortzen ari ziren heinean, ezinbesteko laguntza bihurtu zen. Benetako gizaki bati dagozkion abantaila guztiak zituen, baina inolako akatsik gabe. Bada, adi ibili behar nuen bateriarekin eta aldizkako azterketekin, baina tira, gainerako ezaugarriak ezin hobeak ziren, programatzaileari eskatu nizkionak hain zuzen: goxoa, solaskide aparta, filosofian, historian, sukaldaritzan eta hizkuntzatan aditua, umoretsua, amorante zoragarria, langile nekaezina etxeko lanetan… eta oso oso tipo ederrekoa, bide batez esanda.
Baina familian ez zeuden oso pozik nire erabakiarekin. “Horrek ez du batere sanoa izan behar" esaten ziguten. Beti zuten eskura ikerketa bat edo berriren bat halako androiden kontra agertzen zena. “Horiek ez dira benetako harremanak", “droga gogor bezain kaltegarriak dira" errepikatzen zuten, prentsa horiaren lerroburuei kasu eginez. Baina niri bost. Hasieran, tarteka itzali egiten nuen. Horrela nire burua engainatu nahi nuen, Andi gabe bizi nintekeelakoan. Baina zer demontre, zeinek ez du laguntza perfektuarekin bizi nahi? Denbora pasa ahala arazoa beste bat izan zen. Andi horren jakintsua izanik gure solasaldiak oso aspergarri bihurtu ziren. Bikotearekin baino gehiago, maisu batekin nengoela sentiarazten zidan. Gure artean ez zegoen inolako eztabaidarik. Horren egokiak izanik, sexua eta gainerako ekimenak aspergarri bihurtu ziren. App berriak ezarri nizkion, haren portaera benetako gizaki batenera gerturatzeko. Orduan hasi ziren lehiak, gaizki prestatutako janariak eta txiste txarrak, eta orduan, era berean, beste emakume batzuenganako interesa sortu zitzaion. Argi zegoen, hori ere ez zen irtenbidea.
Urteak pasa ahala aldaketa asko eragin dut haren zirkuituetan. Aldaketa gehiegi agian. Arriskutsua zela banekien ere, behin eta berriz ezarri nizkion ezaugarri berriak, nire bihotzeko azukre koxkorra biribildu nahian. Baina beti zerbaiten faltan nengoen. Orain ez dakit zer egin. Faktoriako adituek Andi bota eta azken belaunaldiko modelo bat eskuratzea gomendatu didate. Psikologoak, ordea, egiazko gizaki batekin hasi behar dudala harremanetan dio. Bitartean, sakoneko tristura begi horiekin begiratzen dit, babarrunak pastelaren gainetik isurtzen dituen bitartean. Horrela ikusteak bihotza urratzen dit. Bada, psikologoak esan zidanez, agian neu naiz nire burua berrasieratu beharko duena. Hau bizimodu petrala, hau!

2018(e)ko maiatzaren 24(a), osteguna

IRAGANA BERBALAGUN



Hamahiru urteko Robertorekin egiten dut berba batzuetan. Ez dizut ukatuko. Hori gertatzen den guztietan kontuz ibili behar dut. Oso tipo zintzoa eta zorrotza da, nahiz, bere adinean normala denez, erabat galduta egon hainbat arlotan.
- Aupa Rober. Hemen zure 2018. urteko bertsioa... Zelan?
- Tira. 2018? Uff, nekez imajinatu dezaket 2000. urtea ere. Ziur aski, inguratzen zaituen guztia erabat ezezaguna eta ulertezina izango da niretzat... Nolako gizartetan bizi zara?
- Ba... gauza batzuetan harrigarria irudituko litzaizuke, baina, ez pentsa, beste batzuetan ez dugu horrenbesteko aldaketarik izan... “2001 Odisea espazioan” eta antzeko pelikuletan agertzen dena ez da gertatu. Lurrean bizi da gizakia oraindik, eta, ez da hemendik kanpoko inongo kolonizaziorik izan... estralurtarrak ez dira inondik agertu, nahiz, zure garaian gertatzen den bezala, beti dagoen kontrakoa baieztatzen duenik...
-Orduan ez duzue hegaz egiten duen autorik? Ez ikusezin bihurtzeko ahalmenik?
- Ba ez...harrigarriena zuretzat, agian, orain konputagailuak poltsikoetan eraman ditzakegula...
- Konputagailuak poltsikoan? Eta zertarako?
- Ba izan daitezke telefonoak, musika entzuteko tresnak, mezulariak, informazio bilatzaileak...
- Gerraren bat bizi al duzu?
- Mmmm, gerra, gerra... ez, bizi izan dugunak ez du inolako zerikusirik zure aitona-amonek bizi izan zutenarekin, baina, hilketa asko izan da ETAren eskutik eta beste zenbait ETAren kontrako ekintzetan.
- ETArena 2018. urteraino luzatu al da?
- Ba, bai. Izan ere, orain dela oso gutxi iragarri dute beren desagerpena.
- Noiz arte iraungo du ba Francoren erregimenak?
- Urte pare bat barru Franco hilko da eta trantsizio prozesu bat zabalduko da Espainia Europako demokraziekin parekatzeko. Baina batzuek -ETA barne- ez dute horretan sinetsiko.
- 2018. urte arte?
- Mmm, konplexua da. Gehienbat, desagertu dira, jendearen laguntza galdu dutelako eta poliziaren eraginez, batez ere Frantziakoaren eraginez, esango nuke nik...
- Eta zeintzuk dira gehien saltzen diren diskoak?
- Uff, kaseteak desagertu dira eta diskoak hilzorian daude. Orain musika internet bidez entzuten da gehienbat...
-Internet?
- Bai, mundu mailako informazio sare bat, sakelako telefonoan eraman dezakezuna... Binilozko formatua baztertuta geratuko da, compact disc agertuko da... Kristoren negozioa ikusiko duzunez...
- Rockak bizirik dirau?
- Bai, baina orain ez da gazteen ikurra. RAP, Punk, Trash, Reggaeton eta beste estilo asko sortu dira. Orain “rapero” bat espetxeratuko dute bere hitzengatik...  
- Eta jendeak oraindik Beatles eta Rolling Stones gogoratzen al ditu?
- Bai, ez da batere arraroa jende gaztea Beatles taldeko elastikoekin ikustea, nolabaiteko “revival” bat bizitzen ari dira... eta Rollingek atera berri dute disko bat “Blue & Lonesome”, bide batez Dylanek literaturaren nobela irabazi du eta ABBAk hologramekin hasi du bira bat...
- Uff, Rollingak esan duzu? Kalkula dezagun... mmm... hirurogeita hamar eta gehiago urterekin?
- Bai, jauna.
-Eta zer musika mota egiten dute orain?
-Ba  “bluesmen” klasikoen bertsioak dira denak, beren hasierako disko bat ematen du... baina hobeto grabaturik...
- Buah, ezin dizut sinetsi. Begira, galdera asko egingo nizkizuke, baina momentuz honela utziko dugu. Bistan denez bizirik jarraitzen duzu eta ez da gutxi. Hobe da gauza batzuk aldez aurretik ez jakitea. 

            
                   


2018(e)ko urtarrilaren 22(a), astelehena

NOTAK

Lagun batek gomendatuta, oso esperimentu bitxia ikusi nuen Youtuben. “Nolaparekatzen gara” izeneko dokumentalaren barruan zegoen eta pertsonen arteko sedukzioaren gakoak deskubritzeko asmoa zuen lanak.
Hamar gizonezko eta hamar emakumezko aurrez aurre. Aukeratutako guztiak erakargarritasun maila ertainekoa dira. Guztiak txandal eta bainu-txano ilunak daramatzate jantzita. Zenbaki bana daukate buruan. Batetik hamarrera zenbakituta daude, era arbitrario batean eta honek, froga baldintzatuko du erabat.
Partaide bakoitzak aurrean dituenen artetik bikotea aukeratu behar du. Inork ez daki bere bekokian duen zenbakia zein den.
Aukeraketan bi faktore hauek erabakigarriak izango dira oso: norberari buruz duen iritzia eta bere ustez, aurrekoen artean lortu dezakeen zenbakia.
Azkenean, arrak eta emeak nahiko zenbaki hurbilekin parekatuko dira. Banatutako zenbakiak ausaz jarri diren arren, bat batean garrantzizko bihurtu dira.
Jartzen ditugun notak. Jartzen dizkigutenak. Gure bekokian daramaguna  -edo uste duguna- Hori bai gaia. Eta ez bakarrik gure itxuraren arabera. Saihestezina. Bai, “nik denak berdin epaitzen ditut” esan ahal diogu geure buruari, baina errealitatea beste bat izaten da. Hor daukazu jaioberria, gehienetan hamar handi bat kopetan daukana, berez txikia eta maitagarria izateagatik bakarrik. Hazten den heinean hasierako nota horri eustea oso zaila bihurtuko zaio. Zure edertasuna, zortea, adimena, lorpenak... aldagai ugari daude jokoan zure kalifikazioa hobetzeko orduan. Zahartzarora nota on batekin heltzea oso erronka zaila bilakatuko da.
Egunkaria zabaldu besterik ez duzu egin behar. Hor daude notak, argazkien aurpegietan: Rodrigo Rato, Carles Puigdemont, Patxi López, Inés Arrimadas, Woody Allen, Iñigo Urkullu, Lucía Etxebarría... Orain dela zenbait hilabete beste nota bat izango zuten. Batzuek goranzko bidea eta besteek beheranzko bidea hartu dute. Keinuetan -esango nuke- igartzen zaie “gutxiegi”, “nahiko” edota “matrikula” garaian dauden.       
“Emazteak utzi ninduen, baina gaur telefonoz deika eta deika aritu da”... esan zuen loterian sari potoloarekin saritutako batek. Egun batetik bestera bere puntuazioa izugarri igo omen zen.  
Hor daukagu, esate baterako, Nekane izeneko neska bat. Ezagutu nuenean zortzi  bat zeraman bekokian. Gero kuxkuxero samar zela ohartu nintzen eta bostera jausi zen . Baina geroago Hegoamerikan denboraldi bat igaro zuen eta ekarri zuen orrazkerak zein asetasunak bere kalifikazioa bederatzi arte altxatzera gonbidatu ninduten berriro. Baina atzo harekin egin nuen topo eta oso tipo nazkagarri batekin zegoen, buruan hiru bat sumatu nion hari, ezin saihestu. Nekaneren notak ere behera egin zuen halabeharrez, bost batekin geratu arte.
Bestalde, nire inguruko kideen begietan asma ditzaket jartzen dizkidaten notak. Batzuetan, nire zenbakiek zelan gora eta behera egiten duten susmatzeko gai naiz.
Eta ez, erraz egiazta daitekeenez, heriotzak ez du hau akabatzen. Hildako batek baino gehiagok bere bizitzan amestu ere ezin zezaken nota eskuratzen du. Bat batean gizateria osoa haren onura guztiez ohartzen da.  
Baina mesedez ez hartu hau guztia aintzat. Gabonetako biharamuna da, gaur goizean kristoren pareko zeroa ikusi dut nire kopetan, ispilura begiratzean.

           


2017(e)ko urriaren 19(a), osteguna

IRAINKA IKASIA


Arantxa Urretabizkaia Hondarribiko alardean (Berria)


Asko dira bai, Arantxa Urretabizkaiak eta bere azken eleberriko zenbait protagonistek bidean ikasiak. Ikasi dute, batik bat, ezer gutxi balio duela justiziak zure alde epaitzeak, zure ordezkari politiko gehienen eta herritar askoren iritzia kontrakoa baldin bada.
Ikasi dute “tradizioa” deiturikoa, eskubideen gainetik koka daitekeela, eta, alde onean, arrazoia zure alde egonez gero eta zure jarrerari tinko eusten badiozu, azkenean jende askoren errespetua irabaziko duzula eta belaunaldi berrien esker ona ere bai; denbora zure alde azalduko baita.
Izan duten ikasgaien artean, dudarik ez, euren herrikide frankoren jokaera oldarkor eta iraingarria ere badago: “Puta, zorra, bigotuda, española. Beti erdaraz, euskaldun zintzoak ez baitu euskarazko hitz zikinekin ahoa orbantzen, nahiago baitu kasu horretan gaztelania erabili”.
Urtez urte, zenbait herritarren  mesprezu eta irainak jaso beharko dituzula jakitea ez da, hain zuzen, gustuko platera izango. Izan ere, irainak eta hitz gordinak nagusitu dira, gaur egun, eguneroko bizitzan. Ohikoak dira parlamentuetan, hainbat telebista-eztabaidatan, eta sare sozialetan. Facebook, twitter edo egunkarietako iruzkinetan, ezkutuan dabiltza ehunka zirikatzaile, “second life” tamalgarri batean. Katalunian egun hauetan kazetaritza lanetan jardun dutenek ondo baino hobeto dakite.
Irainek beste garai batzuetan zuten indarra galdu dute. Iraganean horrelakoak goizaldeko dueluetan amaitzen ziren eta laido baten saria heriotza bera izan zitekeen. Gaur, ordea, dohain banatzen dira hobenak, nahiz Arantxak ederki azaltzen duenez, askotan irainak iraintzailearen beraren erretratu diren: “Inor gutxik izango du kalean ahoz gora iraindua izateko ohitura. Inor gutxi dago horretarako prestatua. Iraintzaileak ere ez du seguru asko ohitura hori, baina ekintzek frogatzen dute hobekiago egokitzen dela iraintzailea egoera berrira, berak sortua delako egoera hori, berak aukeratu duelako ekintza. Iraintzen duenak uste du, iraindua mintzeko ahalmenaz gain, iraindua umiltzeko boterea ere baduela. Kalean, zuk ezagutzen ez duzun gizon gazte batek puta esaten badizu, ez da atsegina, noski. Baina irain berak zure semearen edo bikotekidearen ahotan eragin desberdina luke. Semearenak umilduko zintuzke, kaleko gaztearenak, agian ez. Lastima ere senti dezakezu iraintzailearekiko. Irainaren ezpatak bi aho ditu, eta bigarrenak iraintzailea zauritzen du”.
Oso berri ontzat hartu dut nik Arantxaren Euskadi Saria. “Bidean Ikasia”, berak azaldu duenez, ez da kronika bat, ezta entsegu hutsa ere. Berak iraganean ezagutu dituen zenbait egiazko esperientziaren “destilazioa” egin ondoren, hoberen egiten dakiena egin du: literatura. Gure gizartearen kontraesanak ispilu aurrean ipintzen dituen literatura, oraindik irtenbiderik gabe jarraitzen duen arazo bat ezbaian jarriz, “gure arteko arazoa baita, inongo kanpotarri errua bota ezin diogun arazo bat”. Autoreak ezustean hartu zuen sariaren berria. Berak esan duenez, ukitzen duen gaiarengatik, hain zuzen, ez zuen espero aurten saria emango ziotenik.  
“Bidean Ikasia” liburuan irainak, injustiziak, gaizki esanak, umiliazioak, eta kolpeak birziklatu dira. Gezurra badirudi ere, eragileen kontrako goi mailako literatura bihurtu dira.

ROBERTO MOSO

          

GAIZKI ESANAK




DECCA disko-etxeak Beatles taldearekin sinatzea errefusatu zuen “gitarraz egindako musika modan ez dagoelako”


Guztiok, noizbait, gure gaizki esanak izan ditugu. Gehienok,  era berean, bizitzak denbora aski eman badigu, iritziz aldatu gara zerbaitetan.
Gure esandakoen hemerotekari errepaso eginez gero, denok lotsarako eta harrotasunerako baieztapenak aurkituko genituzke. Horrela ez bada, gure pentsaera denboran zehar monolitikoa eta aldaezina agertzekotan, ez dut uste gutaz gauza onik esango zuenik.
Azken garaiak oso hemerotekazale izaten ari dira. Politikarien prentsa-arduradunek buru-belarri jarduten dute arerioei buruzko gaizki esanen (eta eginen) bila, zenbait irrati-telebistatan gaueko oilategietan elkarri botatzeko asmoz.
Adibideren bat ematearren,  Jordi Évolek, Puigdemont presidenteari Kurdistaneko erreferendumari emandako kontrako botoaz galdetu zion. Argi zegoen, une hartan, galdetuak ez zekiela kazetaria zertaz ari zen ere. 
PP-k bere aldetik, urriaren bata berotu zuen, zenbait agintari katalanek esandako kutsu “hispanofoboa” zuten adierazpenen bilduma bat argitaratuz.
Whattsappeko taldeetan pil-pilean dabiltza batzuen eta besteen astakeriak, askotan inolako fidagarritasunik gabekoak eta norbait intoxikatzeko asmoz asmatuak.
Processaren hemeroteka, ezbairik ez, gaizki esanen “Guinness” errekor liburuan sartzeko gai da. 
Irakaskuntzan ibilbide luzea izan duen lagun batek esana: “Hamaika eskola eman eta gero eta milaka esaldi esan ondoren, ikasle ohi batek beti gogoratuko dizu ahaztuta daukazun lelokeriaren bat”.
Herri jakinduriak ondo badakienez, hobe isilik egotea eta babalore itxura ematea, ahoa zabaltzea eta babalore hutsa zarela baieztatzea baino.    
Historian zehar hanka-sartzeen zerrenda bitxia bezain oparoa da. Albert Einsteinek, 1932. urtean, energia nuklearra lortzea erabat ezinezkoa izango zela iragarri zuen. DECCA disko-etxeak Beatles taldearekin sinatzea errefusatu zuen “gitarraz egindako musika modan ez dagoelako”. Thomas Watson, IBM enpresaren presidenteak 1943. urtean argi eta garbi azaldu zuen: “Asko jota, munduan zehar bost konputagailurentzako merkatua dago”. “¡Qué error!, ¡qué inmenso error!” oihukatu zuen Ricardo de La Cierva historialariak, Adolfo Suarez presidente izendatu zutenean.
Urrutira joan gabe, Jon Idigorasen lerro-burua daukagu bere azkenetariko elkarrizketa batean: “Neurri polizialek ez dute inoiz ETA amaituko, hurrengo egunean milaka ETA sortuko bailirateke”, eta ez zen, jakina, antzeko zerbait esan zuen bakarra.
2003. urtean George Bush hau esatera ausartu zen: “Mundua seguruagoa da orain, Sadam Hussein eta Talibanak ez daudelako”. Hamaika urte geroago, Barak Obamak antzeko zerbait baieztatu zuen Osama Bin Laden akabatu ostean. Bitartean, Iraken gordeta zeuzkaten suntsipen masiboko armak ez dira agertu, eta, inork ez du uste agertuko direnik, baina...“no le quepa a usted ninguna duda de que aparecerán” (Jose Maria Aznar).
Arrain asko “ahotik” hiltzen dira egunero. Antzinako egunkariak lotsarazteko moduko tituluz beteta daude. Hemeroteka agintari askoren etsairik nagusiena bihurtu da, nahiz nabaria denez, horrelako astakeriek ez duten, normalean, inolako ordainik izaten.
Xabier Leteren hitzak datozkit burura, horrelakoak entzuten ditudan bakoitzean: “Haunditzen zeranean/ ikasiko duzu/ isilik egoteak/ zenbat balio dun” .



         
      
       

2017(e)ko urriaren 6(a), ostirala

NEURRIZ KANPO




Beatles eta Rolling Stones, neurriz kanpo baloratuak daude. Baita ere The Who, Jimi Hendrix, The Doors, Santana, Bob Dylan (berak ere badaki), The Kinks, Janis Joplin, Lou Reed eta  David Bowie, besteak beste. Beraien eredu izan zirenak: Elvis Presley, Chuck Berry, Bill Haley, Little Richards eta gainerako Rock & Roll aitzindariak neurriz kanpo baloratuta daude. Hauetariko bakar batek ez luke inoiz amestuko izan duen oihartzuna.
Punk Mugimendu osoa  neurriz kanpo dago baloratua eta gehiago zehazteko The Clash, Sex Pistols eta Ramones, batik bat, duda barik, gehiegi baloratuak daude, beraz, gaur egun, azken hauen elastikoak eramaten dituzten askok ez dakite talde hura zein zen ere.
Euskal Rock Erradikala (osoa bai), Madrilgo mugida, Ez Dok Amairu, Donosti Sound, Getxo Sound eta antzeko guztiak neurriz kanpo daude baloratuak, of course. Baina ez dira bakarrak:
AC/DC (Bon Scott barne), Deep Purple, Metallica, Led Zeppelin, Motorhead, Aerosmith, The Kiss eta Heavy Metaleko izar gehienak ere.
Picassoren Gernika, Mona Lisa, “Los Borrachos”, “Las Lanzas”, Dalí, Tapies, Gaudí, Oteiza, Txillida, Guggenheim, Artium, San Telmo eta arte ederretako museoa, baita Madrilgo Pradoko museoa eta Parisko Louvrea ere neurriz kanpo baloratuta daude.
Izan ere, Madril, Paris, Londres, New York, Los Angeles, Praga, Erroma, Bartzelona, Mosku, La Habana eta, jakina, geure hiriburu guztiak neurriz kanpo baloratuak daude.
Alfred Hitchcock, Tarantino, Coppola, Scorsese, Oliver Stone, Ridley Scott, Woody Allen, Billy Wilder, Almodovar, Berlanga, David Linch, Carlo Ponti eta beste asko, neurriz kanpo baloratuak, bai.
Marilyn Monroe, Che Guevara, Bob Marley, Jesus (eta bere aita), Groucho Marx eta gainerako poster eta  kamiseta saltzaileak... baloratuegiak. 
Hego Amerikako literatura, gure gerra osteko idazleak, euskal literatura osoa, Mantxako Kixotea,  Errusiar klasikoak, Paul Auster, Nick Hornby, Ignacio Aldekoa, bertsolariak... denak baloratuegien zerrendara.
Bada, politika, erlijioa, zientzia, medikuntza, ideologiak neurriz kanpo baloratuak, noski.
Ekologismoa, LGTBren mugimendua, feminismoa, komunismoa, podemismoa, liberalismoa... eta gehitu nahi dituzun “ismo” guzti guztiak, denak poltsara.
Opera, musika klasikoa, zirkua, folk musika, antzerkia, telebista-saioak (Juego de Tronos eta Breaking Bad barne), balleta, sukaldaritza, kirola oro har, eta gehienbat futbola... (Athletic eta bere filosofia barne); horiei guztiei balio handiegia ematen diegu, ezbairik ez.
Maitasuna, bidaiatzea, sexu egitea, jendea ezagutzea, adiskidetasuna, hezkuntza, hizkuntza, umorea, familia, jaioterria, erostea, saltzea, dirua irabaztea, lan egitea, bizitza bera... horiek denek prentsa onegia daukate, ez al da hala?
El procés està sobrevalorat. Donostiako Zinemaldia, BBK Live, Azkena Rock Festival, Durangoko Azoka, Korrika, Ikastolen jaiak... denak beren senetik at daude.
Marihuana, haxixa, speeda, heroina, kokaina, DMA, estasia, tripiak...denak neurriz kanpo baloratuak, batez ere, noski, debekatuta daudelako.
Baaaale, badakit. Agian hauetariko asko ez lirateke zerrendan egon behar eta -aitortu behar dut- nire bihotzaren zati bat irabazi dute noizbait. Baina benetan, honen moduko ariketa bat, noizean behin egitea, guztiz gomendagarria da. Ez dakizu zein gustura geratzen zaren.    


2017(e)ko irailaren 20(a), asteazkena

EGONEZINA


konturatu barik nire inguruan sortu izan dudana munduko azken asteetako isla bat izan da
 Etxea pintatu behar.  Jakina, ezer baino lehen, paretak ongi prestatu. Egunkari zahar pilo bat zorua, leihoak eta  ateak babesteko. Berripaper ezberdinen orrialdeak, laneko zabortegitik hartuta. Eskelak, gurutzegramak, komikiak, iragarkiak... eta guztien gainetik, gure arreta erakartzeko asmatu izan direnak: tituluak eta argazkiak: “La querella contra Puigdemont y Jonqueras implica la cárcel”. Kataluniako gorabeherak, nola ez, gela osotik banatuta daude. “Separatismo” eta “desafío” gehien errepikatzen diren hitzak. “El Referéndum pierde fuerza tras negarse Barcelona a ceder locales”, “Baiezkoa, atzera-kontu bat da”. Askotan, ustezko berriaren atzetik, egunkariaren desira dago ezkutuan (edo agerian).
Arrabola gora, arrabola behera, zenbait begiren ikusmiran nagoen susmoa. Sorayaren begi biziak, Raxoyren behi begiak, Puigdemonten begi estaliak, patera baten gainean tragediaz margotutako begiak, Putinen begi hotzak, Donald Trumpen mehatxuzko begiak, Kordobako yihadistaren ziurtasun begiak, Ipar Koreako agintarien barre-begi aluak… “Ipar Koreak misil bat jaurti du, eta Japoniatik gertu erori da, haren aire eremua zeharkatu ostean”. Kabenzotz, ia brometako herrialde zirudiena izango al da azkenean III. Mundu Gerraren eragilea? Estatu Batuetako presidentea izateko ia brometako hautagaia ematen zuena, denok arazo serioetan sartzeko gai izango al da? Korearren argazkiak luzaroan harrapatzen nau. Baina zergatik egiten dute barre?  Munduari benetako arrisku direla erakutsi diotelako? Barre egiten ez badute zigortuak izango direlako? Egunkari guztietako azaletan daudela dakitelako?  Hor daude bostak barrez lehertzen. Sekula ez nuen pentsatuko horrenbesteko alaitasuna islatzen duen argazki batek, hainbeste ikara sorraraziko zidanik.
Ez zen nire intentzioa, baina konturatu barik nire inguruan sortu izan dudana munduko azken asteetako isla bat izan da. Egia esan, ikusten dudana, oro har, guztiz kezkagarria da: “Un terremoto causa decenas de muertos y graves daños en México”, “El Huracán va a devastar Estados Unidos , dice el director de emergencias”, “Hungría y Eslovaquia no modificarán su política de asilo pese al fallo en su contra del tribunal de la Unión Europea”...Portsmouthera doan ferrya hartu gura duten dozenaka gazte albaniar daude Zierbenan”.
Margo-tantakek, horrelako berri txarrak zipriztintzen dituzte, malkoak bailiran. Nekez aurki daiteke zergatirik nolabaiteko baikortasunari eutsiko dionik. Kiroletan zenbait lorpen aipagarri, kultura munduan zenbait argitalpen interesgarri... Hainbeste mehatxuren artean, une batez, gela margotzeko zentzua ere galtzeko zorian nago.
Batzuetan, orrialde bakar batean kontraesanak aurki daitezke: Pica bien tu raya: el ayuntamiento anima a picar bien la droga porque puede dañar las fosas nasales” eta pixka bat beherago: “Incautadas 23 plantas de marihuana en Mungia”...  Zein azkar zahartzen diren egunkari zaharrak!
Ez dakit margoagatik edo sudurraren aurrean dudan panoramaren erruagatik izango den, baina zorabiatzen ari naiz. Psikodeliarako tartea dator. “Letizia lleva a sus dos hijas al cole en el primer día del curso. Las niñas sumarán ballet, chino y deporte a las asignaturas regladas”...
Hurrengorako plastikoak erabiliko ditut. Seguru.