2013(e)ko ekainakren 10(a), astelehena

GORRAK ETA BATURROAK

Gaizka Fernandez Soldevillak argitaratu berri duen “Héroes, heterodoxos y traidores. Historia de Euskadiko Ezkerra” liburuak nire lehenengo militantzia urteak ekarri dizkit gogora.

Gazteak ginen. Uste genuen baino askoz gazteagoak.  Bizitzaren udaberrian beste udaberri bikain bat eskaintzen zigun historiak: demokrazia. Egia esan, horren kontzeptu potoloaren mugez eta ezaugarriez ez ginen jabetzen, baina guri bost! Urte gutxian, atzerritik etorritako pelikuletan amestutako lilurak gurean zeuden: antzerki alternatiboa, rock & rolla, kantautoreak, paradisu artifizialak, liburu debekatuak, manifestazioak eta alajaina: hauteskundeak ere bai. Inguratzen gintuen letra-zopa zorabiatzeko modukoa zen. Egunero agertzen zen pintadaren bat edo kartelen bat alderdi berri batek sinatuta. Jabetzen ginenerako bazen beste zatiketa bat, alderdiaren kinta-esentzia aldarrikatuz.

Izan ere, garai mugikor haietan ez zen arrotza izaten buruzagien aurpegiak siglaz aldatuz ikustea. Euskadiko Ezkerrako hasierako mitin batean, esaterako, Periko Solabarriaren eta Rosa Olivaresen hitzaldi sutsuak entzuteko aukera izan genuen. Handik gutxira, bilerak, karteladak eta pankartak eguneroko behar bihurtu ziren, gaztetan bakarrik eskaintzen den eskuzabaltasunez.

Trantsizioko lehenengo urteak zeharkako ekimenenak ziren. Gureak onenak ziren, nola ez, baina gero hor zeuden ikasleen asanbladak, Lemoizen aurkako manifestaldiak edo auzo elkarteak, gainontzeko militanteekin moldatzeko. Etsai komunaren kontra dena zen errazago. Baina bozketaz bozketa bakoitzaren indarrak agerian geratu ziren. Ezker abertzalean Herri Batasunak eskuratu zuen tartaren zatirik handiena. Bere mezua ezin garbiagoa zen: Espainiako demokrazia gezur hutsa da eta Euskal Herrian ez da trantsiziorik izan. Gerran gaude eta hau bukatzeko era bakarra autodeterminazioa bermatuko duen negoziazioa izango da. Bitartean Euskadiko Ezkerrak Gernikako estatutua babestu ez ezik, ETA (pm)ren desegitea bultzatzen zuen. Kalean “Brianen Bizitza” filmean horren fin islatzen diren egoerak gurean ere gertatu ziren:

_ Gu gara Juduen Batasuna, zeintzuk dira gure etsaiak?

_ Erromatarrak, jakina.

_ Ez memelo hori, Juduen Herri Frontekoak dira!

Guretzat haiek “baturroak” ziren eta haientzat gu “gorrak”. Haien goitizena berez azaltzen da. Gurearen azalpena siglatan datza (E.E.) eta norbaitek aurpegiratu zidana: “Herriaren oihua entzun nahi ez duzuelako”.

Salbuespenak salbuespen, denak ginen oso gazteak eta guztiz trebatugabeak. Politikan  esperientzien bila sartzen ginen eta praktikan teorian baino askoz interesatuago geunden. Denboraren poderioz sorburuko Euskadiko Ezkerra desagertu zen, baina ez  gure gizartean hark zuen esparrua. Oraingo Ezker Abertzalea hainbat instituziotan dago bortxakeria aldera utzita. Badirudi, aldiz, batzuek nahiago luketela hura iraganera itzultzea (bai, Otegirekin gertatu denaz ari naiz).

 

 

 

  

 

iruzkinik ez:

Argitaratu iruzkin bat