ABESTIEN OMENEZ

 

Badira garai batean izan ginenaren eta maite izan gintuztenen oroimena gordetzen duten abestiak. Hor dago oraindik gure aitak bizarra egiten zuen bitartean ahopean kantatzen zuen doinua. Hor da oraindik ere gure amak etxeko lanetan ari zela abesten zuen kopla, gure oroimenean betiko geratuko zen arrastoa uzten ari zela jakin ere egin gabe. Zenbat aldiz ohartu gara, bat-batean, garai batean gutxietsi genituen bertso haiek estimatzen hasi garela.

Badira bakarrik gabiltzanean bidelagun egiten zaizkigun doinuak. Beste batzuek eguneroko errutinari hobeto eusten laguntzen digute. Batzuek egun gris bat apur bat argiago bihurtzen dute. Eta badira, gainera, beren malenkonia goxoan biltzen gaituzten kantuak ere, Victor Hugok «tristuraren plazera» deitu zion horretan. Istorioak kontatzen dituzten abestiak daude, eta grinak pizten dituztenak ere bai. Semaforo bateko argi gorriak baino gutxiago irauten duten kantuak, baina bizitza osorako gurekin geratzen direnak.

Agian, horixe da haien handitasunik handiena: ez dute garrantzitsuak direla erakutsi beharrik. Inoiz ez dute artearen historiako urrezko orrialdeetan agertzea izan helburu, baina beti aurkitzen dute gure bihotzetan lekua egiteko modua.

Eta bai, egia da. Badira bat-batean arratsaldea mikazten diguten edo oroitzapen mingotsak ekartzen dizkiguten abestiak ere. Eta badira hainbeste aldiz entzun ditugunez nazka ematen dutenak ere. Hori ere egia da. 

Baina... nork ez du inoiz sentitu denbora une batez gelditu egiten zela ustekabean abesti aparta bat entzutean?