 |
Egun batetik bestera, bizitzak berak izoztuta ematen du
|
Egun batetik bestera negua heldu da. Madarikazio bat
izango bailitzan urtaroko paisaiak gurean daude berriro: inauteriek ekarritako
gripeak, elurrek ekarritako istripuak, olatu erraldoiek ekarritako
deskalabruak...
Egun batetik bestera igogailuetan inork ez du
klima-aldaketari buruz hitz egiten eta
kaleak hustu egin dira haize eta euri bortitzen eraginez.
Honen guztiaren ildotik edo, bizitzak berak izoztuta
ematen du. Izoztuta geratu zen Rajoy, Esperanza Agirrek dimisioa aurkeztu
zuenean. Izoztuta geratu zen Pedro Sanchez, Rajoyk eskua ez zionean onartu eta
izoztuta geratu ziren iritzi sortzaile asko Pablo Iglesiasek PSOEri elkarrekin
gobernatzeko egindako eskaintza entzun zutenean. Ordurako ez ginen gutxi
izoztuta geratu ginenok txotxongiloen aferaren berri izan genuenean.
Eta bitartean hor jarraitzen du parlamentuak izoztuta,
inondik ikusten ez den gehiengo sinesgarri baten zain.
Horrenbeste hilabetetan martxa bizian ibili ondoren,
prozesu katalanak ere izoztuta dirudi gure “bake prozesuaren” antzera.
Horrela jarraituz gero, belaunaldi berriek ez dute
ulertuko zertarako behar den bake prozesurik, inolako gudarik ezagutu ez duten
herrialde batean.
Baina Rajoy, Sanchez
eta beste hainbaten ametsa ematen duen arren, historia ez da geldituko
eta trantsizio mitifikatuan ez daukagu izoztuta geratzerik.
Albert Rivera ez da Adolfo Suarez, Pedro Sanchez ez da
Felipe Gonzalez, Urkullu ez da Arzallus eta Carles Puigdemont ez da Jordi
Pujol.
Trantsiziozaleak sortzen dira orain nonahi, bigarren
edizioa iragarriz. Baina gezurra dirudien arren, Franco hil zenetik berrogeita
bat urte pasa dira eta garai batean konponbide bakarra ematen zuena amonaren
kontu zaharra besterik ez da oraingo bozkatzaile askorentzat.
Garai batean, hauteskundeen emaitzen ondorioz gehiengoa
osatzeko zailtasunak sortzen zirenean, alderdi nazionalistekin konpontzea zen
irtenbidea. Gaur horrelako paktuak pentsaezinak bihurtu dira. Nahi eta nahi ez,
erabakitzeko eskubidea erabakigarria
bilakatu da eta ez bakarrik katalanentzat.
Jarrerak ezagunak dira. Aldekoak: Podemos, Izquierda
Unida eta subiranotasunaren aldekoak.
Kontrakoak: Alderdi Popularra, Ciudadanos eta Alderdi Sozialista.Egia
esan, azken hauek, ohikoa bihurtu denez borobilaren koadraturaren bila omen
dabiltza: erreferenduma bai, baina hiritar espainiar guztiekin batera eta
konstituzioaren erreformaren inguruan (estatutu berri baten oinarria izango
litzatekeena).
Estatuaren politikak denboran izoztua ematen du.
Antzinako mamuak berriro datoz gogora: "Prefiero una España roja a una España rota" esan zuen Jose Calvo Sotelo eskuindarrak
Donostian, 1935. urtean egindako mitin batean.
Geroxeago hil egin zuten, eta historialari askok gudaren pizgarritzat
hartzen dute.
Gauzak honela jarraitzekotan ekaina arte helduko gara.
Udarekin batera izotza urtuko da eta hautestontziek norantz jo erakutsiko omen
digute. Ustelkeriak botoak kentzen ditu, jakina, baina ikusi dugunez, ez
hauteskundeak galtzeko adina. Gerta liteke emaitzak errepikatzea (zailagoa zen
CUPeko batzarrean gertatu zena) eta orduan bai izoztuta geratuko ginatekeela.
“Bi Espainietariko batek bihotza izoztuko dizu” idatzi
zuen Antonio Machadok. Batzuei kosta zaigu, baina pixkanaka-pixkanaka badirudi
hasia garela ulertzen...
