![]() |
Non geratu ziren bigarren, hirugarren eta laugarren "internazionalak"? Euren burua sozialista izendatzen duten herrialdeak ez dira jada inorentzat eredu eta Txinaren kasuan, sarkasmoari omenaldirik onena bailitzan, kapitalismo perfektuaren ametsa osatzen ari da: sindikaturik gabe, partidurik gabe ?komunista izan ezik? eta botere banatzerik gabe. Eta Txinaren mamua, hain zuzen ere, aipatzen ari da, esate baterako, Europa eta Estatu Batuen arteko merkataritza hitzarmenaren beharra ?TTIP delakoa? justifika tzeko. Kapitalarentzat ez omen dago mugarik, eta geratzen direnak oztopo badira, ken daitezela! Zergatik bestela horrenbeste bilera ezkutuan? Zergatik ordezkari politikorik gabeko negoziazioak? Europan indarrean dugun legezko kontrolen bat aldatzeko asmoz izango al da? Susmoak piztu nahi izanez gero, ez lukete hobeto egingo.
Baina ezkerraren ezin elkar aditzea ez da bakarrik nazioartean gertatzen. Egun hauetan berriz, ongi ezaguna den tragikomedia honi so egiten diogu. "Bi troskista dauden lekuan hiru erakunde daude" ?esaten zen hirurogeiko hamarkadan?. "Ez dugu izan nahi inoren salbamendu-taula", esan zuen Pablo Iglesiasek joan den astean, hori bai, "umiltasunez". Goi mailan elkar-ulertze eta batasuna erraz jorratzen diren bitartean, erlijio eta ideologien gainetik, beheko solairuetan beti aurkitzen dira taxuzko arrazoiak elkar suntsitzeko. Eta helburuetan ez bada, ez estutu, haserrerako argudioak aurkituko dira erabiltzen diren ikurretan, artikulu batean ipinitako koma horretan edo ?nola ez? erabilitako nazio-banderetan. Ez, ez zarete inoren salbamendu-taula izango. Eta horrela jarraitzekotan, ezta zeuen buruarena ere.
